Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğinde olan bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar yalnızca çocukluğuna, annesine ve ailesine dair kişisel sahneler değil, aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı ve Stalin dönemi gibi Sovyetler Birliği'nin kolektif hafızasını şekillendiren tarihsel olayların yansımalarıdır. Tarkovski, geleneksel bir anlatı yapısını reddederek, zamanı ve mekanı birbirine karıştıran, rüya ile gerçekliği iç içe geçiren bir dil kullanır.

Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem de eş rollerindeki etkileyici ve çok katmanlı portresi, filmin duygusal çekirdeğini oluşturur. Görsel olarak ise film bir şaheserdir. Tarkovski ve görüntü yönetmeni Georgy Rerberg, unutulmaz tablolar yaratan uzun planlar, doğal unsurların (su, ateş, rüzgar) lirik kullanımı ve hipnotik bir siyah-beyaz ile renk geçişleriyle seyirciyi büyüler. 'Mirror', basit bir biyografi veya tarih anlatımı değil, hafızanın, pişmanlığın, zamanın ve insan ruhunun evrensel temalarına odaklanan derin bir içsel yolculuktur.

Bu filmi izlemek, pasif bir deneyim değil, aktif bir keşif sürecidir. Seyirciyi, parçaları bir araya getirmeye ve kendi duygusal yankılarını bulmaya davet eder. Sinemanın bir sanat formu olarak sınırlarını zorlayan, görsel bir şiir niteliğindeki 'Mirror', sinemaseverler ve Tarkovski hayranları için mutlaka izlenmesi gereken, tekrar tekrar keşfedilecek bir başyapıttır. Kişisel ile evrenseli, geçmiş ile şimdiyi bu denli güçlü bir şekilde birleştiren az sayıda film vardır.