Hirokazu Kore-eda'nın yönettiği 2013 yapımı 'Like Father, Like Son' (Soshite Chichi Ni Naru), modern Japon sinemasının en dokunaklı aile dramlarından biridir. Film, başarılı ve işkolik bir mimar olan Ryota Nonomiya'nın hayatını merkezine alıyor. Ryota, mükemmeliyetçi ve mesafeli bir babadır, ancak hayatı, hastaneden gelen bir telefonla altüst olur: doğum sırasında oğlu Keita'nın başka bir ailenin çocuğuyla karıştırıldığı ortaya çıkar. Biyolojik oğlu Ryusei, mütevazi ve sıcak bir ailede büyümüştür. Bu şok edici gerçek, Ryota'yı ve eşi Midori'yi, altı yıldır büyüttükleri Keita ile kan bağı olan Ryusei arasında imkansız bir seçim yapmaya zorlar.

Masaharu Fukuyama'nın canlandırdığı Ryota karakteri, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Fukuyama, karakterin soğuk ve kontrolcü dış kabuğunun altındaki kırılganlığı ve dönüşümü ustalıkla yansıtıyor. Yoko Maki ise Midori rolüyle, annelik içgüdüleri ve toplumsal beklentiler arasında sıkışan bir kadının acısını samimiyetle aktarıyor. Yönetmen Kore-eda, tipik inceliği ve insani detaylara olan dikkatiyle, 'baba olmak' kavramını sorguluyor. Ona göre baba olmak, kan bağından mı yoksa paylaşılan anılardan ve emekten mi gelir?

Film, iki farklı sosyal sınıftan ailenin karşılaşmasını da yansıtarak, Japon toplumundaki değer yargılarına da dokunuyor. Kore-eda'nın minimalist ve doğal anlatımı, izleyiciyi karakterlerin iç dünyalarına davet ediyor. 'Like Father, Like Son', sadece bir aile dramı değil, aynı zamanda sevginin, aidiyetin ve sorumluluğun ne anlama geldiğine dair derin bir meditasyondur. Cannes Film Festivali'nde Jüri Ödülü alan bu filmi izlemek, insan ilişkilerinin karmaşıklığı üzerine düşünmek için mükemmel bir fırsat sunuyor. Duygusal derinliği, sade görsel dili ve unutulmaz performanslarıyla, izleyiciyi uzun süre etkisi altında bırakacak bir başyapıt.